هفت مهر

به نام خدا

تا امروز میشه یک سال و نیم که ازدواج کردم و یه سالم که نامزد بودیم... میشه دوسال ونیم

دو سال و نیمه که من از وضعیتم ناراضی ام

و مجبورم با موقعیت و شرایط خودمو وفق بدم

مجبورم چون پدر و مادرم سالی که من نامزد کردم رفتن دهات خونه خریدن ویه خونه زندگی جدید دست وپا کردن.... دهاتی که اونجا به دنیا اومدن ولی راهش خاکیه و اب لوله کشی و گاز ندارن.....

من مجبورم بعضی وقتا خودمو خانوم خونه و عاشق شوهرم نشون بدم تا بتونم دوام بیارم

سخته....

وقتایی میشه که پیش خواهرم و دوستام درد ودل میکنم میگم چقد از وضعیتم ناراضی ام و خسته شدم...

وای جواب اونا : "تو مجبوری"خودت انتخاب کردی" الان دیگه دیره واسه این حرفا." تو باید به فکر زندگیت باشی." تو شهر و جامعه ما واسه زن مطلقه جایگاهی وجود نداره."میتونی خواستگار پیرمرد تحمل کنی تو ده کوره."و....

جواب من تو دلم : "بابا غلط کردم ".گه خوردم پشیمونم الان.."لحظه عقدم پشیمون بودم ولی فک میکردم طلاق اسونه."مگه من چقد زندم:"زندگی بدون عشق فایده نداره".من فقط یه بارعمر میکنیم" از کجا معلوم من چقد عمر میکنم که اونم با پشیمونی و حسرت باشه"

خداااایااااااا

صدات میکنم ولی دنبالت نمیام

یادم نمیاد کی نشستم رو به اسمون و باهات حرف زدم... قدیما زیاد با گریه باهات حرف میزدم

خالی نمیشدم ولی اروم میشدم.....

پرواز...